Over Anke

Ik ben Anke, 36 jaar oud en trotse moeder van twee kinderen: Enzo en Hanna.
Vanaf september 2023 veranderde mijn leven voorgoed. Onze zoon Enzo van 22 maanden oud, overleed na ongeveer 8 weken ziekenhuis aan de gevolgen van hartfalen.

Enzo werd in de zomervakantie plotseling ziek. Via de huisarts kwamen we in het streekziekenhuis terecht. Na vier dagen lag hij op de kinderintensivecare van het RadboudUMC. Uiteindelijk is hij na ruim vijf weken ziekenhuis overgeplaatst naar het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Daar is Enzo op 28 september 2023 overleden.

In de periode waarin Enzo ziek was, ontdekte ik hoe belangrijk het voor mij was om te schrijven. Via dagelijkse updates nam ik onze omgeving mee in het ziekteproces van Enzo. Zo werd schrijven mijn manier om te ademen, te delen en dat te bewaren wat anders zou kunnen verdwijnen.

In de maanden na zijn overlijden merkte ik hoe weinig woorden er soms zijn voor wat ouders meemaken wanneer zij hun kind verliezen. Hoe diep rouw kan voelen, hoe stil het kan worden, hoe groot de behoefte is aan empathie, (h)erkenning en een luisterend oor. Tegelijk ontdekte ik ook hoe veerkrachtig een mens is. Zelfs in periode van diepe rouw wist ik mezelf staande te houden. Met ups en downs.

Enzo is mijn drijfveer in alles wat ik doe. Ik ben mijn ervaringen blijven delen: in gesprekken, tijdens het geven van onderwijs aan geneeskunde studenten, in lezingen, op mijn Instagram pagina, in mijn boek en nu hier op deze website. Dit doe ik bewust. Voor mezelf, want soms is het gewoonweg te zwaar om alles alleen te moeten dragen. Dan voelt het fijn om een ervaring of gevoel van me af te schrijven. Maar ik doe het ook bewust voor jou. Zodat je leest hoe het is om een moeder te zijn die een kind heeft verloren. Zodat je kunt lezen wat helpt en wat juist niet helpt. Zodat je inzicht krijgt in hoe allesomvattend rouw is. Want dat is het écht. Voordat ik te maken kreeg met dit intense verlies en de heftige kant van rouw, was ik me niet bewust van wat er allemaal bij rouw komt kijken.

Ik ben me gaan verdiepen door literatuur te lezen maar ook door te praten met een rouwcoach. Zij heeft me zo enorm geholpen. Daar waar ik dacht het allemaal zelf te kunnen dragen, gaf zij mij precies de juiste inzichten en handvatten waardoor ik verder kon. Mijn leven is veranderd. Ik ben veranderd.

In mijn boek beschrijf ik het volledige ziekteproces en het overlijden van Enzo. Eerlijk, kwetsbaar, zonder omwegen en met details. Ik wil laten zien hoe ik het ziekteproces heb ervaren, hoe ik rouw ervaar, wat mij heeft geholpen en hoe we als mensen elkaar kunnen dragen op de meest kwetsbare momenten. Door mijn verhaal te vertellen hoop ik herkenning te bieden, empathie te vergroten en een perspectief te geven dat raakt, ondersteunt en ruimte maakt voor alles wat rouw met zich meebrengt.

Ruim anderhalf jaar na het verlies van Enzo, hebben we een dochter mogen verwelkomen: Hanna. Zij geeft ons leven weer kleur. Want ja, dat kan echt!
Het gemis, de pijn en het verdriet rondom het overlijden van Enzo is iedere dag voelbaar. Toch durf ik weer te lachen en ik kan weer genieten van kleine dingen.