De zomer van dit jaar begon met iets wat ik bijna niet durfde te hopen: rust. Leo, Hanna en ik gingen op vakantie en het ging goed. We bleven gezond en we genoten. Dat is voor ons niet vanzelfsprekend. Drie jaar geleden begon de zomer met alarmsignalen, ziekenhuisbezoeken en zorgen die zich bleven opstapelen. Het was de zomer waarin Enzo ziek werd. Die herinnering reist altijd met ons mee.
Maar onze vakantie afgelopen zomer was een ervaring die ons liet voelen dat het leven ook weer zacht kan zijn.
Eind juli stond er ineens een pallet met boeken voor de deur. Mijn boek. Mijn verhaal. Boeken gevuld met woorden die ik schreef in stilte, in emotie. De woorden zijn nu tastbaar in mijn prachtige boek Enzo, onze dappere strijder tegen hartfalen.
In augustus begon de voorverkoop. De bestellingen stroomden binnen. Ongelooflijk. Zoveel mensen die mijn verhaal als eerste wilden vasthouden. Zoveel mensen die wilden lezen, voelen en begrijpen. Nog steeds blijft de verkoop doorlopen. Elke bestelling voelt als een klein teken van verbinding. Alsof het verhaal dat ik schreef niet alleen van mij is, maar van iedereen die het wil dragen.
Voordat ik de boeken verzond, organiseerde ik een boekenborrel voor genodigden. Het moment waarop ik de eerste boeken mocht uitreiken, het voelde bijna onwerkelijk. Een middag vol warmte, gesprekken en herkenning. Ik mocht stilstaan bij wat er is ontstaan. Niet als een feest, maar als een moment van dankbaarheid en trots.
En dan september. Een maand die altijd veel van me vraagt, maar dit jaar misschien nog wel wat meer. De eerste schoolweken zitten er alweer op. Als IKC-directeur is september een maand van opstarten, landen en schakelen. Weer terug in het ritme met de collega’s en de kinderen. Ik voel hoe mijn werk me voedt, hoe het me uitdaagt en hoe het me energie geeft. Ik geniet. Maar in de maand september kost het me meer energie dan anders. De maand september is een maand van herinnering, spanning, herbeleven en bezinning. Voor het eerst op mijn nieuwe werkplek. Maar ook hier mag het er zijn. Ik hoef het niet te benoemen om te laten weten dat het er is. Want iedereen weet wat er is en leeft mee, voelt mee en draagt mee. Wat een verademing om dit ook hier te mogen ervaren.
Naast mijn fantastische baan als IKC-directeur, ben ik per 1 september officieel ondernemer. Een eigen onderneming, een eigen missie, een eigen plek waar mijn verhaal en mijn werk samenkomen. Het voelt als een stap die precies op het juiste moment komt. Niet omdat ik er klaar voor was, maar omdat het tijd was. Tijd om zichtbaar te worden. Tijd om te delen wat ik te geven heb. Tijd om te bouwen aan iets dat voortkomt uit liefde én verlies.
Er ging een persbericht uit over mijn boek. Journalisten kwamen langs. Ik voerde mooie gesprekken en er verschenen interviews. Ik vertelde over rouw, over veerkracht, over onderwijs, over mijn missie, over liefde. En onder elk antwoord zat Enzo. Zijn naam, zijn gezicht, zijn verhaal. Het blijft bijzonder hoe mensen luisteren wanneer je spreekt over iets dat zo kwetsbaar is. Hoe stil het wordt. Hoeveel ruimte er ontstaat wanneer je woorden geeft aan wat vaak onzichtbaar blijft.
En dan komt langzaam het einde van september dichterbij. 28 september. Drie jaar. Drie jaar zonder Enzo. Drie jaar waarin ik elke dag met hem bezig ben. Elke dag aan hem denk. Elke dag zijn naam in mij draag en hem noem. En dat blijf ik doen. Dat verdient hij.
Soms voelt het alsof het gisteren was. Alsof ik nog precies weet hoe hij rook, hoe hij klonk, hoe hij keek. Soms voelt het alsof het leven dat we met hem hadden een ander leven was. Een leven dat naast dit leven bestaat, maar niet meer te bereiken is.
De zomer gaf me adem. De vakantie was fijn. September is dubbel. Trots op wat ik neerzet, tegelijkertijd stil bij wat ik verloren heb. Misschien is dat wel precies hoe mijn leven eruitziet: een voortdurende beweging tussen licht en donker, tussen bouwen en missen, tussen vooruitgaan en terugdenken.
Juli, augustus en september. Drie maanden die samen laten zien wie ik ben: moeder van Hanna, moeder van Enzo, vrouw die haar kind mist, directeur die met zoveel liefde voor haar vak werkt, ondernemer die haar verhaal deelt. Alles loopt naast elkaar. Alles mag er zijn. In verbinding, in liefde.
Dank dat je meeleest.
Dank dat je er bent.
Neem mee wat raakt.
Laat liggen wat niet past.
P.S.: Voel je welkom tijdens mijn boekpresentatie op vrijdag 11 september om 19.00 uur bij Boek en Buro in Zevenaar. Daar waar mijn boek te koop is. Daar waar ik mijn kwetsbaarheid laat zien. Ervaar de kracht van kwetsbaarheid. Ik zou het bijzonder vinden je daar te ontmoeten.