Afgelopen week vierden we Hanna’s eerste verjaardag, verdeeld over drie dagen. Het was echt feest met slingers, taart, kleine handjes die alles wilden aanraken, en een meisje dat straalde alsof ze precies wist dat het om haar draaide. Ze genoot zichtbaar van alle aandacht van iedereen die deze mijlpaal met ons kwamen vieren. Ik voelde mijn hart groeien, gevuld met liefde en trots. Ik heb oprecht genoten.
En toch liep er onder al die vreugde een andere stroom mee. Een zachte, maar scherpe. Want terwijl ik naar Hanna keek, voelde ik ook wie er ontbrak.
En daarom schreef ik een brief aan Enzo. Omdat hij erbij hoorde. Omdat hij altijd bij ons hoort.
Lieve Enzo,
Afgelopen week was het feest in huis. Je kleine zusje Hanna werd één jaar. Op drie verschillende momenten vierden we haar leven. Haar lach, haar nieuwsgierigheid, haar eigenwijze humor. Ze voelde zich zó jarig. Ze straalde en genoot zichtbaar van alle aandacht die ze kreeg. Ik keek naar haar en mijn hart vulde zich met liefde en trots. Ik heb echt genoten en ik kon lachen zonder schuldgevoel. Oprecht, zonder reserve.
Maar terwijl ik haar zag groeien, voelde ik ook de ruimte waar jij had moeten staan.
Jij had hierbij moeten zijn, Enzo. Jij hoorde naast haar te zitten, misschien met een feesthoedje scheef op je hoofd, misschien een beetje verlegen door alle drukte. Jij had samen met papa het kaarsje aan mogen steken. Jij had Hanna mogen helpen met het uitpakken van cadeautjes. Jij had haar mogen laten lachen zoals alleen een trotse grote broer dat zou kunnen.
En juist omdat het vieren van de verjaardag zo warm en fijn was, deed jouw afwezigheid extra pijn.
Ik miste je in elke kamer. In elke foto. In elk moment dat te groot voelde voor één kind, omdat het eigenlijk voor twee bedoeld was. Ik voelde je in mijn borst, als een zachte druk, een herinnering die nooit verdwijnt. En toch was je er ook, in de liefde die door ons huis stroomde, in de manier waarop Hanna lachte, in de warmte die ik voelde toen ik naar haar keek, in de herinneringen naar en vergelijkingen van jouw eerste verjaardag.
Ik weet dat jij haar grote broer blijft, ook al kan niemand jullie samen zien. Ik weet dat jouw liefde doorwerkt in haar leven, in ons leven. Maar soms, Enzo, wil ik je gewoon vastpakken. Je voelen. Je horen. Je zien. Je ruiken. Zeker op dagen zoals deze.
Hanna werd één. En jij was er niet. Dat blijft pijn doen. Dat mag ook.
Maar ik wil dat je weet: jouw plek in ons gezin is onvervangbaar. Jij bent verweven in alles wat we vieren, alles wat we dragen, alles wat we liefhebben. Jij bent er, ook als je er niet bent.
Ik hou van je. Altijd. Overal. In alles wat we vieren en alles wat we missen.
Dikke kus en knuffel, mama
En terwijl ik deze woorden aan Enzo schrijf, wil ik ook iedereen bedanken die Hanna’s eerste verjaardag met ons heeft gevierd. Jullie aanwezigheid, jullie warmte, jullie aandacht voor haar.. het maakte het licht en liefdevol. Het deed me goed om te zien hoe Hanna werd gedragen door zoveel lieve mensen.
Dank jullie wel dat jullie haar, en ons, zo omarmden. Dank jullie wel dat jullie meehielpen om van dit weekend een herinnering te maken die Hanna later kan koesteren. En dank jullie wel dat jullie er waren, juist op een dag waarop vreugde en gemis zo dicht naast elkaar lagen.
Zo werd Hanna één jaar. Gedragen door liefde: de zichtbare en de stille. In alles voel ik hoe de liefde ons blijft dragen en daar ben ik ontzettend dankbaar voor.