In mijn eerste blog deelde ik waarom ik ben begonnen met schrijven. Over rouw die voelbaar is in mijn lijf, over het gemis van Enzo en het verlangen naar een plek waar alles er mag zijn.
In deze tweede blog geef ik je een inkijkje in mijn dagen sinds Hanna er is. Zij geeft opnieuw kleur aan mijn leven en dat is zó ontzettend fijn. Toch is rouw daarmee niet verdwenen of minder aanwezig. Sterker nog, op sommige momenten voel ik de rouw juist extra pijnlijk. Ik neem je mee in hoe rouw zich verweeft in mijn dagelijks leven.
Hoe intens gemis en verdriet naast nieuw geluk kunnen bestaan. Hoe nieuw leven niet betekent dat het verdriet rondom Enzo minder wordt.
Er zijn momenten dat ik naar Hanna kijk en dat mijn hart overstroomt van geluk. Andere moeders of vaders begrijpen vast goed wat ik hiermee bedoel. De momenten waarop je hart een sprongetje maakt, waarop de tranen in je ogen springen van geluk, van trots. Ik kan zo intens genieten van hoe Hanna lacht, hoe ze groeit en hoe ze haar plek inneemt in ons leven. Deze momenten zijn zo puur, zo echt, zo fijn.
Maar in diezelfde momenten zit bijna altijd ook verdriet verweven. De gedachte die zich zachtjes aandient: dit had ook anders kunnen zijn. Dit had anders moeten zijn. Groter, completer. Enzo had hierbij moeten zijn.
Geen kind is zo aanwezig als het kind dat wordt gemist.
Juist op de momenten waarop ik van Hanna durf te genieten, wordt extra voelbaar wat er ontbreekt. Ik merk het dagelijks in de kleinste dingen: een onrustige nacht van Hanna. Zou Enzo wakker zijn geworden door haar? En hoe zou het ontbijt eruit hebben gezien als Enzo aan tafel had gezeten met zijn favoriete broodje kaas? Ik stel me voor dat ze de grootste schik zouden hebben gehad met z’n tweeën. Dat ze dol op elkaar zouden zijn geweest. Toch? Of zouden ze elkaar juist de tent uit vechten?
Het voelt soms zo verwarrend. Alsof mijn hart twee talen tegelijk spreekt. De ene vol licht, de ander gedragen door verdriet. En beide talen nemen evenveel ruimte in. Geen van beiden wil zachter worden om plaats te maken voor de ander. Ze mogen er allebei zijn.
Nieuw leven, nieuwe geluk, wist het verdriet niet uit. Het legt het soms juist meer bloot. Omdat je opnieuw voelt wat liefde is. Omdat je opnieuw ervaart hoe diep en intens je je kunt hechten. En daarmee besef je je des te meer hoe groot het gemis kan zijn.
Hanna brengt licht en geeft weer kleur aan mijn dagen. Echt. Ze laat me lachen op momenten dat ik het niet verwacht. Ze trekt me terug in het moment als mijn hoofd afdwaalt. Ze laat me voelen dat er, naast alles wat er niet meer is, ook nog zoveel is wat er wél is.
Maar ze maakt het gemis van Enzo niet kleiner. Ze maakt het niet makkelijker. Ik zie zo helder voor me hoe het had kunnen zijn. Hoe ons gezin eruit had kunnen zien. Ik vraag me af hoe hij naar haar gekeken zou hebben. En zij naar hem. Ze is gek op andere kinderen. Zo mooi om te zien, maar tegelijkertijd zo pijnlijk.
Mijn leven is voor altijd incompleet, want Enzo had nog bij ons moeten zijn. En toch mag ik weer lachen. Ik mag weer genieten.
Geluk en rouw zijn geen tegenpolen.
Ze bestaan naast elkaar.
Door elkaar heen.
In hetzelfde moment.
Ik hoef niet te kiezen tussen dankbaar zijn voor Hanna en verdrietig zijn om Enzo. Ik mag het allebei voelen. Het heeft even geduurd voordat ik dit kon accepteren, maar het is me gelukt. Ik weet nu dat geluk en rouw verweven zijn in mijn leven. Het ene moment zwaarder, het andere moment lichter.
En misschien is dat wel wat rouw met je doet na verloop van tijd. Het wordt niet minder.
Je leert dragen wat er is, terwijl het leven doorgaat en nieuwe lagen toevoegt.
Met liefde.
Met pijn.
En met alles wat daartussen zit.
Dank dat je weer meeleest.
Dat ik dit met jou mag delen.
Neem mee wat je raakt, laat liggen wat niet past.
Alles is goed, alles mag er zijn.
Wil je geen nieuwe blog of update missen? Abonneer je dan op mijn nieuwsbrief. Dit kan onderaan de blog pagina.