Afgelopen weekend was het zover: precies 2,5 jaar geleden overleed Enzo. Mijn lijf voelde al weken dat deze datum eraan zat te komen, daar heb ik geen agenda voor nodig.

Dat is vaak hoe het gaat met rouw. In je lijf is het eerder voelbaar dan in je hoofd. Een onrust die onder mijn huid kruipt, een vermoeidheid die ik niet kan verklaren en een hoofd dat te vol raakt. Soms komt er zelfs fysieke hartpijn bij kijken. Het is alsof mijn lijf al wekenlang fluistert: het komt eraan.

De afgelopen periode was druk. Misschien te druk. Maar dat was niet per se vervelend. Ik denderde door van afspraak naar afspraak en hield alle ballen in de lucht. Rationeel wist ik dat ik moest vertragen. Toch gaf ik er niet aan toe. Soms wil ik dat gewoon even niet. Soms steek ik liever even mijn kop in ’t zand. Het verlangen naar een leven zonder zo’n grote wond is dan groot.

En toch… ontstond er iets moois in de drukte van de afgelopen weken. Iets wat al langer in mij groeide: de wens om een plek te maken waar ik mijn verhaal kwijt kan. Een plek waar rouw niet gefluisterd hoeft te worden. Waar liefde zichtbaar mag blijven. Een plek waar ik kan delen wat te zwaar wordt om alleen te dragen.

Vanaf nu is die plek er. Mijn eigen website. Ik ben trots. Maar ik vind het ook spannend.

In mijn blogs geef ik een inkijkje in mijn leven. Eerlijk en kwetsbaar. Ik neem je als lezer mee in mijn dagelijkse zoektocht. Op zoek naar mijn weg in rouw. Ik deel het voor mezelf, maar ook voor jou. Voor de (h)erkenning, de troost, de verbinding. De liefde. Om te laten zien dat rouw het ene moment heel zwaar voelt, maar het andere moment licht. Ik draag het met me mee. Rouw verandert, verschuift en beweegt mee in mijn dagelijks leven.

Tweeëneenhalf jaar zonder Enzo. Soms voelt het als gisteren dat ik hem nog in mijn armen had. Dat ik nog in zijn mooie blauwe ogen kon kijken.

Soms voelt het leven dat we hadden met Enzo als een ander leven. De liefde blijft, de rouw blijft. En ergens daartussenin groeit veerkracht. Van de een op de andere dag moest ik hiermee leren omgaan. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat het moest.

En misschien is dat wel precies waarom deze website er nu is. Omdat delen ruimte maakt. Omdat woorden lucht geven. Omdat liefde zichtbaar mag blijven, ook als het leven anders loopt dan je ooit had kunnen bedenken. Met deze eerste blog zet ik een grote stap.

Een stap in het delen. In het zichtbaar maken van verdriet rondom rouw en verlies.
Voor Enzo.
Voor mij.
Voor jou.
Voor iedereen die zich herkent in rouw die nooit verdwijnt, maar wel meebeweegt. Dank dat je hier bent. Dank dat je meeleest.

Dank dat ik je een inkijkje mag geven in mijn leven. Neem mee wat je raakt, laat liggen wat niet past. Alles is goed, alles mag er zijn.